Akşamdan Akşama

gün tükenir güneş solar
yüreğimde yaram kanar
gözüme kara bulutlar
çöker akşamdan akşama
yüreğimde bir eşkiya
kanar çırpar ufuklara
sözümüz vardı dağlara
uçar akşamdan akşama

adına kına gelince
hüküm edemem yüreğime
bir hüzün inceden ince
çöker akşamdan akşama
yüreğimde bir eşkiya
kanat çırpar ufuklara
sözümüz vardı dağlara
uçar akşamdan akşama

Ömrümüz
yokluğuda varlığıda bölüştük
dost omuzuna omuz verdik dövüştük
payımıza acı düştü gülüştük
ömrümüz sular gibi
ömrümüz rüzgar gibi
ömrümüz dağlar gibi
geçti ömrümüz

dil bilmeze dil olupta söyledik
yol bilmeze yol olupta söyledik
dağları yol güneşi yar eyledik
badem çiçekleri gibi ömrümüz
ömrümüz sular gibi
ömrümüz rüzgar gibi
ömrümüz dağlar gibi
geçti ömrümüz

Yokluğun Ölüm
deniz aynı deniz
ay ışığı sensiz
rüzğar sus pus olmuş
dalgalar sensiz
ben sensiz yorgunum
ben sensiz vurgunum
ben sensiz sürgünüm
yokluğun ölüm

gülün rengi solmuş
çiçekler sensiz
şarkıların tadı yok
türküler sensiz
ben sensiz yorgunum
ben sensiz vurgunum
ben sensiz sürgünüm
yokluğun ölüm


GÖÇ

kalktı göç eyledi bizim oralar
önce uzun uzak yollar kaypoldu
sıtmadan gömdüğüm kızımın kalbi
sonra nazlı nazlı yollar kayboldu
yollara düşmüşüz yolumuz gurbet
artık adım sürgün her yerde hasret
bekle bizi ülkem bekle memleket
göçmen kuşlar eve dönecek elbet

yağmurlar başladı gök bize ağlar
umutla ördüğüm damlar kayıp oldu
yarım kaldı aşklar yarım sevdalar
sonra boylu poslu aşklar kayıp oldu

yollara düşmüşüz yolumuz gurbet
artık adım sürgün her yerde hasret
bekle bizi ülkem bekle memleket
göçmen kuşlar eve dönecek elbet

SAKLIMDA

sen şimdi cok uzaktasın
aşılmaz dağların arkasında
sen şimdi cok yakındasın
bir soluk kadar yanı başımda
Saklımda sevdan saklımda sevdan
saklımda en solumda

bir uzak kenti yüreğim
yağmalanmışım terk edilmişim
yağmursuz nisan gibiyim
mavi bir bulut bekler gözlerim
Saklımda sevdan saklımda sevdan
saklımda en solumda

UNUTULURSUN

deryalarda sal olursun
bir kurmuş dal olursun
sözün biter lal olursun
unutulursun
unutulursun unutulursun yıllar geçer
dün olursun unutulursun
unutamazsan unutamazsan
tutuşursun kül olursun unutamazsan

neredesin soran olmaz
ne haldesin bilen olmaz
yaraların saran olmaz
unutulursun
unutulursun unutulursun yıllar geçer
dün olursun unutulursun
unutamazsan unutamazsan
tutuşursun kül olursun unutamazsan

HIDIR

bir bulutun ardı sıra
dağlara cıktı hıdır
bir sevdanın peşi sıra
vurulup düştü hıdır
dayan hıdır dayan hıdır
bu dağın ardı sınır

dağ dediğin nedir hıdır
yol eyleyip geçersin
kar dediğin nedir hıdır
rüzğar olup uçarsın
dayan hıdır dayan hıdır
bu dağın ardı sınır

Senin Adın

senin adın yağmur rüzğar olacak
senden bana solmuş resim kalacak
anılarım son sevgilim olacak
bende seni öldür öldür öyle git

bakışımda senin izin kalacak
yüreğimde senin sızın kalacak
gülüşümde inan izin kalacak
yüreğimde inan sızın kalacak
sensizliğim zaten sonum olacak
bende seni öldür öldür öyle git
bende seni öldür öldür öyle git

Söyleyemedim

düşlerde sevdim seni söyleyemedim
sessiz öptüm nefesini söyleyemedim
sana ben gözümde yaşlar büyüttüm
sana ben hayaller düşler büyüttüm
sana ben hummalı aşklar büyüttüm
SÖYLEYEMEDİM
Mîn jitere helbestan qotınan mezin kır
mîn jitere evinek galez mezin kır
mîn jitere buharan havinan mezin kır
nıkarım ku bejim!


Anlasana
sen gidince
ekmek zeytinsiz kaldı
nisan yağmursuz
senden sonra
deniz mavisiz kaldı
gece yıldızsız
anlasana nasıl yandım sana
anlasana nasıl yandım sana
anlasana nasıl sevdim seni
anlasana nasıl sevdim seni

senden sonra
dağlar rüzğarsız kaldı
yüreğim ıssız
sen gidince
şiirler öksüz kaldı
sözler anlamsız
anlasana nasıl yandım sana
anlasana nasıl yandım sana
anlasana nasıl sevdim seni
anlasana nasıl sevdim seni

Yalan
nasılda aldanıp
sevmişim seni
nasılda ömrümü/gönlümü
vermişim sana
aşk yalanmış sevda yalan
keder oldu bana kalan
bir masalmış bu yaşanan
yalanmış yalan

yalanmış bakışın
gözler yalanmış
yalanmış gülüşün
sözler yalanmış
aşk yalanmış sevda yalan
keder oldu bana kalan
bir masalmış bu yaşanan
yalanmış yalan

CATGELİN

catgelin ilk aşkımdın
cocukluk arkadaşımdın
şaçların harman yeri
endamın düzde fidan
ya kürddün ya çerkezdin
çocukluk fark etmezdi
sen çerkezdin ben kürd çocuktuk fark etmezdi(burayı kendime göre yaptım)

ne kaçınca ardından ağlayaçak bir balonu oldu ne de saçları kadar uzun ömrü.Tarihin o en alhasız vahsazı sütü irin sütü kezzap sütü kan papürüz dağlarına küskündür zaman.yani oldum olası namus içinde kımıldısız ve yaslı deniz görmeden ölen bir kız çocuğunun gözleri kadar umarsızdı içimin eşkiyası

uyurduk cerenlerle
sürünlerle gülerdik
çeşmeye bulak derdik
susadıkça giderdik
sanki hiç ölüm yoktu
tek yoksul yoksulluktu

en kurşun gibi dost doğru yaşayan ey denizli mutluluklar işleyen tatil yüzlü kitablara ey hafızdan homerustan çırçırlı akşamlara kalan
Söyle:
ÖLÜ BİR KIZ NERESİNDEN ÖPÜLÜR TENİ CEVAHİR DUDAKSIZ BİR KIZ
adı catgelin olan

Yasaklarda
sabahı öptüm gözlerinde
geceyi yaktım
ateşi aldım dudağından
sözleri yaktım
ben seni uzaklarda
ben seni tuzaklarda
ben seni yasaklarda SEVDİM
ben seni yasakalarda

baharı öptüm saçlarında
kışları yaktım
umudu aldım yüreğinden
düşeri yaktım
ben seni uzaklarda
ben seni tuzaklarda
ben seni yasaklarda SEVDİM
ben seni yasakalarda

MEĞERSE

boş yere bekledim dönersin diye
bir kere yüzüme gülersin diye
boş yere yanmışım seversin diye
sevmesende olur
boş yere bekledim dönersin diye
dönmesende olur
meğerse sulara yazmışım seni
meğerse rüzğara yazmışım seni
yanık kavgamda sevmişim seni
sevmesende olur

hep seni özledim dönersin diye
yeniden yüzüme gülersin diye
boş yere yanmışım seversin diye
sevmesende olur
boş yere yanmışım seversin diye
sevmesende olur
meğerse sulara yazmışım seni
meğerse rüzğara yazmışım seni
yanık kavgamda sevmişim seni
sevmesende olur


Kırgın/Verem Olsam

derdinden verem olsam
tutuşsam kerem olsam
sürmem seni tenime
yarama merhem olsan

kurmuş yaprak olsam
bir çorak toprak olsam
içmem bir yudum senden
kerbelada su olsan

Bahrevan

Diyarbakır kokardı saçların, gözlerin Bahrevan
Her geldiğinde bana sen, dururdu zaman
Firar ederdim gözlerine, mültecin olurdum

Ben peşinde rüzgâr olurum
Ben peşinde Ferhat olurum
Ben peşinde Fırat olurum
Sen de Dicle…

Gelirsen ayın tam üstünde kederli bir bulut tutamaz gözyaşlarını
Harran papatyadan bir gelinlik giyer arsız, zamansız
Gelirsen Dersim’e Dersim’e kırlangıçlar geri döner, Munzur gülümser
Gelirsen kızıl bir gelincik olup açacak Ararat, Zap sana koşacak durmaksızın
Gelirsen Batman’da intihar son kurşununu kendine sıkacak
Ani kurtulacak susmaların dilinden
Ve Çorum ve Maraş ve Sivas yüzünü yıkayacak yağmurda
İçimdeki Kızıldeniz doydu kana
Kızılırmak’tan alayım selamını
Merhaba de vurulmuş güvercinler aşkına merhaba

Ben peşinde rüzgâr olurum
Ben peşinde Ferhat olurum
Ben peşinde Fırat olurum
Sen de Dicle…

Bilesin

Rüzgar olup saçına dokunduysam
Yağmur olup gözlerinden aktıysam
Yakınım sen uzağım sen olduysan
Sana olan sevdamdandır bilesin

Dağlarını yol edip gezindiysem
Tuzunu yarama melhem bildiysem
Yollarına milyon kere öldüysem
Sana olan sevdamdandır bilesin

Yar diye koynuma seni aldıysam
Seninle tutuşup senle yandıysam
Günü gelir bir başıma kaldıysam
Sana olan sevdamdandır bilesin...


Dağlar

Öyle bir gülümse ki
gülüşün tutuklansın
bakışın yasaklansın
dağlar;
dağ olmaktan utansın

Gülersen

Gülersen
Mardin'de Deyrul Zeferan'da
Vaftiz olur bütün çocuklar
Fırat Dicle'sine kavuşur
Şattül Arap çöl olur
Gülersen
Ağrı'da İshak Paşa Sarayı'nın gölgesinde
Ahmede Xani mezarında gülümser
Gülersen
Iğdır'da meçeli bir kayısı ağacı çiçek açar
Açar bahçesinde gülleri annemin
Gülersen
Erzurum'a bahar gelir
Mardin kapı şen olur
Gülersen
Gece Siyabend'e kavuşur yıkılır Nemrut'lar
Gülersen
Annemin gözbebeklerinde ülkem de güler


CATGELİN

catgelin ilk aşkımdın
cocukluk arkadaşımdın
şaçların harman yeri
endamın düzde fidan
ya kürddün ya çerkezdin
çocukluk fark etmezdi
sen çerkezdin ben kürd çocuktuk fark etmezdi(burayı kendime göre yaptım)

ne kaçınca ardından ağlayaçak bir balonu oldu ne de saçları kadar uzun ömrü.Tarihin o en alhasız vahsazı sütü irin sütü kezzap sütü kan papürüz dağlarına küskündür zaman.yani oldum olası namus içinde kımıldısız ve yaslı deniz görmeden ölen bir kız çocuğunun gözleri kadar umarsızdı içimin eşkiyası

uyurduk cerenlerle
sürünlerle gülerdik
çeşmeye bulak derdik
susadıkça giderdik
sanki hiç ölüm yoktu
tek yoksul yoksulluktu

en kurşun gibi dost doğru yaşayan ey denizli mutluluklar işleyen tatil yüzlü kitablara ey hafızdan homerustan çırçırlı akşamlara kalan
Söyle:
ÖLÜ BİR KIZ NERESİNDEN ÖPÜLÜR TENİ CEVAHİR DUDAKSIZ BİR KIZ  adı catgelin olan...

Netten alıntıdır....

Saçlarında rüzgarları bulduysam
Gözlerinde yağmura dokunduysam
Yakınım sen uzağım sen olduysan
Sana olan sevdamdandır bilesin

Dağlarını yol edip yürüdüysen,m
Tuzunu yarama melhem bildiysem
Yollarıma milyon kere öldüysem
Sana olan sevdamdandır bilesin

Yar diye koynuma seni aldıysam
Seninle tutuşup senle yandıysam
Günü gelip bir başıma kaldıysam
Sana olan sevdamdandır bilesin

                                      CEVDET BAĞCA

Sen yağmur ol ben toprak
Sen rüzgar ol ben yaprak
Sen derya ol ben ırmak
Tuzuna sarılayım

Sen munzur ben murat
Sen şirin ol ben ferhat
Sen cudi ol ben serhat
Sızına sarılayım

Sen dicle ol ben fırat, sızına sarılayım
Sen dicle ol ben fırat, acına sarılayım

LAL

Akşamüstü kızıllıklarında kaldırımlardan topluyorum

rüzgarlara savurduğun saçlarının yağmur kokusunu ve

aşk bir müddet sonra gece yarısı çığlığıyla lâlliğime

düşen çığırtkan bir ölüm oluveriyor dudaklarımda. Bu

yüzden senin sevdana hep “sus” kalıyor dilim ve bu

yüzden kalemini kırdım ellerimin. Yazık ki sana sadece

o hiç duyuramayacağım gözlerimin sonbahara bulanmış

hüzün buğusuyla sesleneceğim.

Anlatması imkansız bir sen var içimin sevdaya açılan

kapı aralıklarında. Eşiklerde hep seni dileniyorum

derinliği parmak uçlarına sığ kalan cümlelerimle. Tüm

harfleri eklesem birbirine ve bildiğim tüm sözcüklerle

yoldaş olsam türkü türkü nefesine yine de

yetmez,yetiremem seni dillendirmeye…

Okudun mu gazetelerde? Var mı haberin? “Dostluk

karşılığı satılığa çıkarılan aşklar” var büyük puntolarla

yazılmış ilanlarda. Sokaklarda kaçak düş dağıtıyor

bozkır kokulu,ayaz yüzlü çocuklar. Köle pazarlarında

uykusuna zincir vurulmuş karanlık gözlerim “yok”

satıyor “hiç” pahasına. Söyle hele hangi ıssız gece

sahiplenir renkleri karaborsaya düşmüş göz

bebeklerimi..? Tutup çeksem ayı şavkından,yırtabilir mi

“âmâ suskunluğunda mahkum” diye defterlere kayıt

düşülmüş karanlığımın kapkara saifelerini..?

Bilmiyorsun! Ne zamandır durmakta penceremin

pervazında suskunluğa prangalı bu ıslak şehir ve kaç

gecedir karanlığına “kara”ları yaren edip gözlerine uyku

düşmeyen şafak vakti ayazlarda, âmâlığına sevda

sevda seni yazmakta bir lâl-ı  

dil..

Duyabilsen,haykırabilse yüreği “sen” diye çığlıklar atan

lâl-ı figan sessizliğini ve görebilsen karanlığına

sakladığı; sevdaya konması yasak düşleri o vakit sen de

gözlerindeki uçurumdan suskunluğa bırakırdın bildiğin

tüm sözcükleri…

Sana ne vakit aşkı dillendiren harfleri göndermeye

kalksam parmaklarımın yangınından, buz tutuyor

cümlelerim. Beni karantinaya alınmış kent yalnızlığına

savuruyorlar. Kirpiklerimin ardında rehin tutuyorlar

sen renkli bakışlarımı. Bilmiyorsun sevdam! Çoğul

çoğul tekilliklere gömüyorlar yağmurlarımı. “Biz”

demenin en dikenli sayfalarında süründürüyorlar

“ikimizliğe” adadığım tomurcuk gül tadında sevdalı

çığlıkları… Bilmiyorsun…!

Tarifi yok bu yazıklanmaların hiçbir sözlükte; en az

bizim kadar tanımsız kalırlar. Ah ki saçlarına süs diye

hüznü takan yâr! Usta işi işkencelerde lâlliği

mimlediler dilime ve karanlığı çektiler sürme niyetine

gözlerimdeki bebeğe. Bil ki utanmadım!

Dokunamadığım ellerine kıymasınlar diye çaresizlikleri

sardım yaralarıma ve sustum…

Oysa bilmem kaçıncı “intifada” ilan edilmişti

yüreğimde ve kaçıncı kez isyan bayraklarını çekmiştim

sensizliğe. Çıksaydı sesim,son nefesime kadar

“SEVİYORUM SENİ” diye haykıra haykıra

koşacaktım tepelerden..

Olmadı! Tepelerce “sus” yığdılar üstüme…

Şimdi saçlarının yerine sensizliği doluyorum efkârına

yasak sürmeleri çivilenmiş gözlerime..Dilimde Filistin

yüzlü çocukların özgürlük ağıtları! Bir  kurşun gibi

susa susa; öylece gidiyorum sensiz ve kimliksiz bir ölüme.

Unutma! Varırsan benden sonra el ele ölmeyi

düşlediğimiz o meçhul köye,yüreklerini ellerinde

taşıyan düşçü çocuklara selam söyle…! Göreceksin o

dem nasıl da yağacak güneş, yağmur yağmur; o hiç

görmediğim karanlık gözlerine…

BİROL KOÇAK

Vakitsiz Bir Düş Sarhoşluğuyla

bu gece de seni düşündüm

vakitsiz bir düş sarhoşluğuyla

aklıma geldi gözlerinin inci mercanlığı..

ta ciğerlerime sindi çaresizliğimim sancısı

aklıma geldi mis amber kokulu tenin

bastım narayı

ayrılığın yedi ceddine

yüreğimi asıp kör kuytularda

sığındım gecenin koynuna sessiz hıçkırlarda....

gece ıssızdı gece soğuktu

karanlık başbelasıydı hayaline

ve saatte her tik tak sesi

bir başka ayrılık endamındaydı ölüm

fermanıma

bu gece de seni düşündüm

perdelerini çektim gönül evimin

kapandım mazinin aşk kokan fasıllarına

kapanmaz yaralarım kanarken her gördüğüm

rüyada

bu gece de

rüyalarımla yağdım çisil çisil gençlik çağına

şiirlerimle saçıldım sevda bağına

ama duymadın seherin ilk ışıklarını bende

ama görmedin gecemin yakılmış yıldızlarını

sadece bu gece de ayrılıklar bıraktın geriye

gece ıssızdı gece soğuktu

karanlık başbelasıydı hayaline

ve saatte her tik tak sesi

bir başka ayrılık endamındaydı ölüm

fermanıma

bu gece de seni çizdim

bir varmış bir yokmuşla başlayıp biten binbir

gece masallarına

böyle giderse ne sen okumayı öğreneceksin

ne de sensiz geceler beni terketecek

Uğur Kurt

Bir zamanlar dört oğlu olan bir adam varmış.
Çocuklarının çok erken karar vermemeleri ve peşin hükümlü/önyargılı olmamaları için onları bu hususta eğitmek istemiş.
Bu sebeple her birini uzak bir yerde bulunan bir ağacın yanına gidip, ona bakmalarını istemiş...
- İlk oğlan kışın gitmiş...
- İkincisi ilkbaharda...
- Üçüncüsü yazın...
- Sonuncusu da sonbaharda...
Geri döndüklerinde hepsini çağırmış ve bir araya toplayıp ne gördüklerini sormuş...
İlk oğlan, ağacın çok çirkin, yaşlı ve kupkuru olduğunu söylemiş...
İkinci oğlan "hayır yeşilliklerle doluydu ve canlıydı" diye itiraz etmiş.
Üçüncü oğlan başka fikirdeymiş ve düşüncelerini şöyle dile getirmiş: "Çiçekleri vardı ve kokusuyla görüntüsüyle o kadar muhteşemdi ki, daha önce hiç böyle bir şey görmemiştim" demiş.
Sonuncu oğlan, hepsinin söylediklerinin noksan olduğunu... ağacın meyvelerle yüklü, canlı ve hayat dolu olduğunu belirtmiş...

Sıra yaşlı adamın oğullarına vereceği derse gelmiş... Oturduğu yerden söyle bir doğrulup geriye yaslanmış ve ağır ağır, tane tane ifadelerle söze başlamış... Öncelikle hepsinin haklı olduğunu; çünkü farklı mevsimlerde ağacı görmeye gittiklerini hatırlatmış...
Sonra da onlara;
Bir ağacı veya bir insani, kısa bir süre veya bir mevsim tanıdıktan sonra hemen yargılayamaya-caklarını  ya da neye sahip olup olmadıklarını tam olarak bilemeyeceklerini anlatmaya calışmış...
Ve demiş ki;
"Gerçekleri ancak sonunda, dört mevsimi gördükten sonra, tam olarak anlayıp idrak edebilirsiniz. Eğer kıştan vazgeçerseniz; ilkbaharın nimetinden olursun, ayrıca yazın güzelliğinden de sonbaharın bütünlüğünden de mahrum kalırsınız... Bir mevsimin acısının, diğer güzel mevsimleri parçalamasına izin vermeyin. Hayatinizi bir mevsim yüzünden yargılamayın. Unutmayın ki; ilerde su anki zamanı arayabileceğiniz gibi, daha güzel günler de yasayabilirsiniz."

netten alıntıdır.

      Bir Hint masalına göre, kedi korkusundan devamlı endişe içinde yaşayan bir fare vardır. Büyücünün biri fareye acır ve onu bir kediye dönüştürür. Fare, kedi olmaktan son derece mutlu olacağı yerde bu kez de köpekten korkmaya başlar. Büyücü bu kez onu bir kaplana dönüştürür. Kaplan olan fare, sevineceği
yerde avcıdan korkmaya başlar. Büyücü bakar ki, ne yaparsa yapsın farenin korkusunu yenmeye imkân yok.Onu eski haline döndürür. Ve der ki:
      -”Sen cesaretsiz ve korkak birisin. Sende sadece
bir farenin yüreği var. O yüzden ben sana yardım edemem”.
      Yazar şöyle diyor:
      -“İnsanların çoğu sevmekten korkuyor, kaybet- mekten korktuğu için.
Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için.
Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için.
Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğin kıymetini bilmediği için.
Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi bir şey vermediği için.
Ve ölmekten korkuyor, aslında yaşamayı bilmediği için.”

- aloo
- fatmayla görüşecektim
- yok güzelim. dunyayı kurtarmaya gitti. son aldigi is supermeni asmis da.
- ....................

- aloo
- kemal evde mi?
- yok canim evde. bu ülkede hayat yok dedi, basti uzaya gitti.
- ....................

- aloo
- sermin sen misin?
- bilmem ki. bi dakka bekleyin aynaya bakıp geliyim.
- hönk...

- aloo
- suat nerede?
- valla en son başbakanla görüşmeye gidiyorum dedi. bi tımarhaneye bak istersen

- aloo
- sedat yok mu?
- sabah bi sarışınla otele girerken görülmüş. daha çıkmamışlar.
- ühüüüü. nalçaaaakkk.

- aloo
- kadir evde mi?
- yok kardeş. son gördüğümde dua ediyodu, bir baktık uçmuş.
- yaaaaaaaaaaa.

- Alo Naci evdemi
- Evde (ÇAAAT!)
- Alo alo
diit diit diit
................................
- Alo Kamil abi evdemi
- Evde körolacasıca hala bi iş bulamadı Allah ın cezası
- Ee ben sonra ariyim yenge
...............................
- Alo Muzaffer bey evdemi
- Buyrun benim
- Selam dünyalı biz dostuz, ehehuhehe
- ulan genemi siz
...............................
- Alo Mustafa Beyle görüşebilirmiyiz
- Kim arıyodu
- FBI!
...............................
- Alo Mehmet oradamı acaba
- Evet
- Hımm peki Cavit oradamı
- Evet oda burada
- Peki Kenan oradamı
- Evet, beyfendi dalgamı geçiyosunuz siz
- Suphi ?
- (ÇAAAT!) diit diit diit
...........................
- Alo Muratla görüşebilirmiyim
- Bilmem daha önce hiç denedinizmi
...........................
- Alo Şeyda oradamı
- Hayır
- Neden
- Bilmem
- Ama orada olmalı
- Ama yok
- Eminmisiniz
- Hayır adım Hülya
- Çok iğrençsiniz biliyomusunuz
- Biliyorum, başka soru
- Yaş kaç Hülya
- 8 buçuk ama bir ay sonra 9 olucam
- (ÇAAAT!) diit diit diit

    Bir zamanlar, doğmak üzere olan bir bebek varmış...
    Allah'a sormuş:
    - Beni yarın dünyaya göndereceğinizi duydum. Ama ben bu ufacık ve çaresiz
halimle orada nasıl yaşayabilirim?
    Allah cevap vermiş:
    - Senin için seçmiş olduğum birçok MELEK arasında O seni bekliyor olacak ve
her türlü ihtiyacını karşılayacak...
     - Ama burada cennette mutlu olabilmem için pek de fazla bir şeye ihtiyacım yoktu..
Sadece şarkı söylemek ve gülümsemek bana yetiyordu...
     - O sana şarkılar söyleyecek ve her gün gülümseyecek... Sen ise ONUN sevgisini
hissedecek ve mutlu olacaksın...
     - Peki insanlar bana konuşacakları zaman, ben onları nasıl anlayacak ve cevap vereceğim?
     - MELEĞiN sana duyabileceğin en tatlı sözleri söyleyecek ve sabırla sana konuşmayı öğretecek...
     - Peki seninle konuşmak istediğimde ne yapacağım?
     - MELEĞiN ellerini nasıl birleştirmen gerektiğini ve bana dua etmeyi öğretecek...
     - Duyduğuma göre aşağıda çok kotu insanlar varmış... Beni onlardan kim koruyacak?
    - MELEĞiN kendi HAYATI PAHASINA seni koruyacak...
    - Ama artik seni göremeyeceğim için ben hep üzgün olacağım...
    - MELEĞiN sana hep benim hakkımda konuşacak ve bana ulaşabilmenin yollarını öğretecek...
    Aslında ben de zaten hep yanında olacağım...
    Tam o sırada cennetin kapısı acildi ve dünyadan sesler gelmeye başladı...
    Bebek telaşla sordu...
    - ALLAHIM... Sanırım gitme zamanı geldi... Lütfen bana MELEĞiMiN ismini söyler misin ?
   - MELEĞiNiN isminin ne olduğu hiç önemli değil...
   Çünkü sen ona ANNE diyeceksin!..

    MELEĞiM SENi ÇOK OZLEDiM VE SENi ÇOK SEViYORUM !..
    KESKE YANIMDA OLSAYDIN...
    AMA BiLiYORUM KAVUŞACAĞIZ ANNEM, MELEĞiM!...

     Annemizin değerini bilelim...

     TÜM ANNELERİN ANNELER GÜNÜ KUTLU OLSUN…

        GERÇEK SEVGİ

       Bir gün sormuşlar ermişlerden birine:"Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne farkvardır?" Bakın göstereyim demiş, ermiş. Önce sevgiyi dilden gönüleindirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış.

Hepsi oturmuşlar yerlerine. Derken tabaklar içinde sıcakçorbalar gelmiş ve arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyundakaşıklar.

    "Ermiş bu kaşıkların ucundan tutup öyleyiyeceksiniz" diye bir de şart koymuş.

      Peki demişler veiçmeye teşebbüs etmişler. Fakat o da ne? Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlüdöküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına. En sonunda bakmışlar beceremi-yorlar,öylece aç kalkmışlar sofradan.

       Bunun üzerine şimdidemiş ermiş, sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe. Yüzleri aydınlık,gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa.

      "Buyurun" deyince, her biri uzunboylu kaşığını çorbaya daldırıp, sonra karşısındaki kardeşine uzatarak içirmiş.

Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlarsofradan. “İşte” demiş ermiş, “kim ki gerçek sofrasında yalnız kendini görür vedoymayı düşünürse, o aç kalacaktır. Ve kim kardeşini düşünür de doyurursa o dakardeşi tarafından doyurulacaktır şüphesiz ve şunu da unutmayın, gerçekpazarında alan değil, veren kazançtadır daima.”

ALINTIDIR.